झिल्टुङदेखि ग्वान्जाओसम्म : प्रदीपको प्रेरणादायी सफलता

रामचन्द्र भण्डारी
रामचन्द्र भण्डारी

लोकान्तरका समाचार संयोजक भण्डारी प्रशासन, न्याय र राजनीतिमा कलम चलाउँछन् ।

    घाँसको डोको भरी जानु छ पिपलघारी,
    सपना वारि पारि स्वर्गको सानो फूलबारी ।
    स्वर्ग छैन टाढा अब पहाडको टाकुरामा,
    कलेजी रङ्ग हरियो भो मनको अंकुरामा ।।


    Advertisement

    नुवाकोट जिल्लाको दक्षिण–पश्चिममा अवस्थित झिल्टुङ गाउँको बयान गर्दै महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाले कुञ्जिनी खण्डकाव्यमा लेखेका हरफहरू हुन्, यी ।

    झिल्टुङस्थित मामाससुराली पुगेका बेला त्यहाँको सुन्दरताबाट मोहित भएर देवकोटाले कुञ्जिनी खण्डकाव्य एकै रातमा लेखेका थिए, भनिन्छ । उक्त खण्डकाव्य झिल्टुङकै सेरोफेरोमा केन्द्रित छ ।


    Advertisement

    देवकोटाले बयान गरेजस्तै सुन्दर, तर राजधानीनजिक भएर पनि विकासको दृष्टिले पिछडिएको झिल्टुङ गाउँमा २०३९ सालमा जन्मिएका हुन्, प्रदीप न्यौपाने ।

    अहिले बेलकोटगढी नगरपालिकामा पर्ने यो गाउँमा हाल सडक सुविधा पुगेको छ, तर त्यति बेला यस्तो सुविधा थिएन ।

    बुवा मोहन र आमा लक्ष्मीदेवी न्यौपानेका काइँला छोरा प्रदीपले एसएलसीसम्मको अध्ययन दुईपिपल डबलीस्थित कामरुदेवी माध्यमिक विद्यालयमा गरे ।

    गाउँको पढाइ कहाँ सहज हुन्थ्यो र, स्कूलबाट आएपछि गाउँबेसी गर्नुपर्थ्यो । कहिले चेपिण्डेबेसी त कहिले कोल्पुखोला पुग्थे उनी ।

    घाँस दाउरा र वस्तुभाउको हेरचाहका लागि आमाबुवालाई सघाउनुको विकल्प थिएन ।

    खेतीपाती पनि प्रायः बेसीमै हुन्थ्यो । दाइहरू अवसरको खोजीमा गाउँ छाडेर शहर पसिसकेका थिए । त्यतिबेलाको चलन नै थियो, थोरै तिनो पढेपनि, नपढेपनि अवसरको खोजीमा शहर पस्ने ।

    एसएलसी पास गरेपछि उनले पनि शहरकै बाटो पच्छ्याए । दाइहरू काठमाडौं आएर संघर्ष गरी विस्तारै स्थापित हुँदै गरेका बेला उनलाई राजधानीमा भने खासै गाह्रो भएन ।

    प्लसटूको अध्ययन काठमाडौंको नोबेल एकेडेमीमा गरे ।

    प्लसटू सकेपछि देशबाहिर पुगेर अवसर खोज्ने निधोसहित उनी अध्ययनका लागि चीनतर्फ हानिए ।

    प्रदीप चीन पुगेको १५ वर्ष पुग्न लाग्यो । सन् २००५ मा चीनको शियान पुगेका प्रदीप हाल ग्वान्जाओ भन्ने स्थानमा बस्छन् । त्यहाँ रहेर उनले गैरआवासीय नेपाली संघ (एनआरएनए) चीनको अध्यक्षको जिम्मेवारी सम्हालिरहेका छन् ।

    ग्वान्जाओमा प्रदीपको एक्सपोर्ट/इम्पोर्टको बिजनेस पनि छ । चीनमा गएर स्थापित भएका थोरै नेपालीमध्ये पर्छन्, प्रदीप ।

    कुराकानीका क्रममा हामीले उनलाई आफ्नै विगत र वर्तमानको तुलना गर्न भन्यौं । वितग सम्झिँदा भावुक बनेका उनले आफूले यहाँसम्म आइपुग्दा गरेको प्रगतिसँग गर्व लागेको सुनाए ।

    ‘विगत सम्झिँदा र अहिलेको अवस्था हेर्दा धेरै गरेँजस्तो लाग्छ, गर्व फिल हुन्छ,’ उनले भने ।

    आफ्नो मातृभूमिबाट टाढा रहेपनि नेपाललाई सधैं मन–मुटुमा सजाएको बताउँछन्, प्रदीप ।

    ‘नेपालमा दुःख–पीडा पर्दा हाम्रो मन रुन्छ, २०७२ सालमा विनाशकारी भूकम्प जाँदा हामीले यहाँबाट १ करोड ५० लाख संकलन गरेर पठायौं, त्यसमध्ये ५० लाख रुपैयाँ त मेरै नेतृत्वमा संकलन गरेका थियौं,’ देशबाहिर रहेर नेपाल र नेपालीका लागि गरेको कामबारे उनले बताए ।

    मानव तस्करले फसाएका कैयन नेपालीको उद्धर पनि गरेका छन्, प्रदीपले । ‘मानव तस्करहरूले नेपालीलाई कहिले हङकङ त, कहिले मकाउ लैजाने भनी यहाँ ल्याएर छाड्छन्, तिनीहरूको उद्धार पनि हामीले गर्दै आएका छौं,’ एनआरएनएमा रहेर गरेका काम बारे सुनाए उनले ।

    नेपालमा कतै बाढी–पहिरो आएको, नेपालीले दुःख पाएको सुन्दा सहयोग गर्न अघि सरिहाल्छन् उनी । यसका अलावा फुजियानमा कन्सुलेट कार्यालय स्थापनामा पनि उनको भूमिका विशेष रह्यो ।

    नेपालले मनाउन लागेको पर्यटन वर्ष २०२० लाई सफल बनाउन आफ्नोतर्फबाट भूमिका खेल्ने अबको उनको प्राथमिकता हो ।

    ‘नेपाल पर्यटन वर्ष २०२० लाई सफल बनाउन कन्सुलेट कार्यालयसँगको सहकार्यमा हामीले विशेष कार्यक्रम पनि गर्दैछौं । पर्यटन वर्षमा धेरैभन्दा धेरै चिनियाँ पर्यटकले नेपाल भ्रमण गरून् भन्ने हाम्रो उद्देश्य हो,’ लोकान्तरसँगको कुराकानीमा प्रदीपले भने ।

    'नेपाललाई असल छिमेकी मान्छन्, चिनियाँ'

    नेपाललाई चिनियाँ नागरिकहरूले असल छिमेकी मान्ने गरेको उनी बताउँछन् ।

    ‘पहिला त छिमेकमै भएपनि नेपाललाई धेरैले चिन्दैनथे, तर अहिले हाम्रो असल छिमेकी हो भन्छन्,’ नेपालप्रति चिनियाँको धारणा उनले सुनाए ।

    कतिपयले त नेपालीलाई संसारकै खुशी नागरिक समेत भन्ने गरेको सुनेका छन्, प्रदीपले ।

    ‘नेपाल पुग्दाको आत्मीय सत्कार, अनुहारमा हाँसो र नरिसाउने स्वभाव देखेर आएकाहरूले नेपाली त संसारकै खुशी नागरिक रहेछन् भन्छन् । यहाँको जस्तो कामको प्रेसर पनि त नेपालमा छैन, शायद त्यसैले उनीहरूलाई यस्तो लागेको हुनसक्छ,’ नेपाली नागरिकप्रति चिनियाँको धारणाबारे उनले प्रस्ट्याए ।

    नेपाल पनि चीनजस्तै विकसित भएको हेर्ने सपना

    ‘यहाँ रातारात विकास गरेर देखाउँछन्, हाम्रै आँखाअगाडि हुन्छ,’ चीन र नेपालको तुलना गर्दै प्रदीपले भने, ‘यता गरेर देखाउँछन्, हाम्रोमा बोलेर देखाउँछन्, यही हो फरक ।’

    नेपाल सम्भावना नै सम्भावना भएको मुलुक भएपनि नेतृत्वको दृढ इच्छाशक्तिको अभावले पछि परेको उनको बुझाइ छ ।

    ‘हाम्रो नेपालमा नभएको कुरा केही छैन, हिमाल छ, पहाड छ, तराई छ, वन–जंगल, नदीनाला छन्, पर्यटनको अपार सम्भावना छ, राम्रो हावापानी छ, सम्भावना नै सम्भावना,’ उनले थपे, ‘नभएको त इच्छाशक्ति हो, असल नेतृत्व हो ।’

    विकास र समृद्धिका लागि स्ट्याण्ड लिने बलियो नेतृत्वको खाँचो रहेको उनको बुझाइ छ ।

    नेतृत्वले समृद्धिका लागि स्ट्याण्ड लिने र अरूले पनि खुट्टा तान्ने प्रवृत्ति छाड्ने हो भने विकास र समृद्धि टाढा नरहेको प्रदीप बताउँछन् ।

    रामचन्द्र भण्डारी
    रामचन्द्र भण्डारी

    लेखकबाट थप...

    कमेन्ट गर्नुहोस्