२२ असार २०८३, सोमबार
वानखेडे स्टेडियमको त्यो साँझमा सबै कुरा थियो— फ्लडलाइटको तेज उज्यालो,टी–२० विश्वकपको दबाब, इंग्ल्याण्डजस्तो ठूला नाम र करोडौँ आँखाको ध्यान । तर सबैभन्दा अलग कुरा थियो वातावरण । त्यो वातावरण विश्वकपको भन्दा पनि कुनै टिमले आफ्नै घरेलु मैदानमा खेलेको खेलझैँ लाग्थ्यो । स्टेडियम मुम्बईमा थियो, तर मुटु र आवाज काठमाडौँबाट आइरहेका थिए । रातो–निलो झण्डाले भरिएका दर्शकदीर्घा, ढोल–नगाडा, हरेक बलमा एकसाथ रोकिएको सास—वानखेडे त्यो रात केवल एउटा मैदान थिएन, नेपालकै विस्तार बनेको थियो ।
टी–२० विश्वकप क्रिकेटको त्यो मञ्च हो, जहाँ नाम, र्याङ्किङ र इतिहास पहिलो बलसँगै बिर्सिन्छन् । यहाँ हरेक ओभर परीक्षा हुन्छ र हरेक गल्तीको सजाय । इंग्ल्याण्ड यो प्रतियोगितामा उपाधिको बलियो दाबेदारका रूपमा आएको थियो भने नेपाललाई ‘अन्डरडग’ को खाँचोमा राखिएको थियो । तर खेल अघि बढ्दै जाँदा त्यो ट्याग अर्थहीन हुँदै गयो । नेपालले डराएर होइन, पूर्ण निडरता र आत्मविश्वासका साथ क्रिकेट खेल्यो— मानौँ भन्न खोजिरहेको होस्, ‘हामी यो विश्वकपमा केवल संख्या बढाउन आएका होइनौँ ।’
नेपालको ब्याटिङमा जोखिम थियो, तर अनावश्यक थिएन । बलिङमा आक्रामकता थियो, तर अनुशासनसहित । फिल्डिङमा यस्तो ऊर्जा थियो, मानौँ हरेक खेलाडी आफ्नो देशका लागि थप दस मिटर दौडिन तयार छ । इंग्ल्याण्डले हरेक रनका लागि कडा मेहनत गर्नुपर्यो र यही टी–२० विश्वकपको सबैभन्दा ठूलो सत्य हो । यहाँ कुनै पनि खेल पहिले नै जितिएको हुँदैन ।
अन्ततः त्यो क्षण आयो, जसका लागि टी–२० क्रिकेट चिनिन्छ— अन्तिम ओभर । स्कोरबोर्डले भन्यो १० रन चाहिन्छ । नेपालका समर्थकहरूले भने अझै सबै बाँकी छ । पहिलो बलमा आशा जाग्यो, दोस्रोमा धड्कन तीव्र भयो, तेस्रोमा पूरा स्टेडियम उभियो । हरेक सटसँगै यस्तो लाग्थ्यो मानौँ इतिहास फेर्न लागेको छ । तर अन्त्यमा केवल पाँच रन बने । चार रनको अन्तरले इंग्ल्याण्ड ठूलो उलटफेरबाट जोगियो ।
स्कोरकार्डले यसलाई इंग्ल्याण्डको जित भनी लेख्नेछ । रेकर्ड बुकमा यो साधारण नतिजाका रूपमा दर्ज हुनेछ । तर टी–२० विश्वकपको वास्तविक स्मृति अर्कै ठाउँमा बस्छ— ती क्षणहरूमा, जब सानो टिमले ठूलो नामलाई हल्लाइदिन्छ । सत्य के हो भने यो खेल नेपालले हारेको होइन, इंग्ल्याण्डले जसोतसो बचाएको हो ।
यदि लोकेश बमको एउटा सट ठीकसँग लागिदिएको भए, यदि कप्तान रोहित पौडेलले त्यो दबाबमा अर्को ठूलो दाउ खेलेका भए वा दीपेन्द्र सिंह ऐरीको एउटा प्रहार सीमारेखा पार गरेको भए— यो विश्वकपको सुरुवात नै ऐतिहासिक कथाबाट हुनेथियो । तर टी–२० विश्वकप ‘यदि’ मा चल्दैन । यो सम्झनामा चल्छ र नेपालले आफूलाई यस्तो सम्झनामा बदलिदिएको छ, जसलाई बिर्सन सजिलो छैन ।
८ फेब्रुअरी २०२६ को साँझ काठमाडौँको खुला मैदानमा केवल एउटा लाइभ स्क्रिन मात्र थिएन, त्यहाँ नेपालका सपना धड्किरहेका थिए । चिसो मौसमका बाबजुद हजारौँ नेपाली क्रिकेट समर्थक मैदानमा भेला भएका थिए । कोही झण्डा लहराइरहेका, कोही ढोल बजाइरहेका त कोही हरेक बलमा सास रोकेर उभिएका । इंग्ल्याण्डविरुद्धको खेल स्क्रिनमा चलिरहेको थियो । तर भावनाहरू मैदानभन्दा धेरै अगाडि पुगेका थिए । हरेक चौका आशा बन्थ्यो, हरेक विकेटले सन्नाटा छाउँथ्यो र अन्तिम ओभरसम्म पूरा मैदान एकसाथ धड्किरहेको थियो ।
यस खेलले एउटा गम्भीर प्रश्न पनि छोड्यो । नेदरल्यान्ड्स, अमेरिका र अब नेपालले प्रतियोगिताको सुरुवातलाई रोमाञ्चक बनाएका छन् । तर हरेक पटक एउटै कारण सतहमा आउँछ, अनुभवको कमी । यी टोलीहरूलाई नियमित रूपमा ठूला टोलीसँग खेल्ने अवसर नै दिइँदैन भने उनीहरूले अन्तिम रेखा पार गर्न कसरी सिक्ने ? मञ्च कम दिने र पूर्णताको अपेक्षा गर्ने यो न्याय होइन ।
नेपालका खेलाडी ती नै भारतीय सुपरस्टारलाई हेरेर हुर्किएका हुन्, जसका नाम आज विश्व क्रिकेटमा गुञ्जिरहेका छन् । टेलिभिजन स्क्रिनबाट सुरु भएको सपना अब विश्वकपको मञ्चसम्म आइपुगेको छ । यस टोलीलाई थप अवसर दिइयो, त्रिकोणीय वा चतुष्कोणीय शृङ्खलामा निरन्तर खेल्ने मौका मिल्यो भने चार रनको यो अन्तर चाँडै मेटिन सक्छ ।
त्यो साँझ नेपाल जित्न सकेन । तर नेपालले टी–२० विश्वकपलाई त्यही कुरा दियो । यसको यस प्रतियोगितालाई सबैभन्दा बढी आवश्यकता हुन्छ । इमानदार क्रिकेट, निडर प्रतिस्पर्धा र भविष्यको स्पष्ट झलक । वानखेडेबाट फर्कँदा मानिसहरूको आँखामा एउटै दृश्य अड्किएको थियो— नेपालको टोली, शिर उँचो राखेर मैदान छोड्दै । चार रन पछाडि तर क्रिकेटको दुनियाँमा एक कदम अगाडि ।
