×

त्यतिबेला गोपाल सर्लाही हरिवनको एक सरकारी कार्यालयमा जागिरे थियो । एक दिन उसलाई काम विशेषले काठमाडौं जानुपर्ने काम पर्‍यो । साथमा थियो थापा थरी सहकर्मी साथी हरिवनकै ।

साँझ ५ बजेतिर हरिवनबाट छुटेको बस चिया खानका लागि चन्द्रनिगाहापुर पुगेर रोकियो । गोपालले पनि चिया बिस्कुट खायो साथीसँगै ।


Advertisment

थापा काजी साथी थियो बढी नै ठट्टा र मोजमस्ती गर्न चाहने । उसले चुरोटमा चरेस भरेर ल्याएको रहेछ । खाने होइन भन्दै बस हिँड्नासाथ एक खिल्ली चुरोट निकाल्यो । चरेसको नाम सुन्ने बित्तिकै गोपालले झस्किँदै भन्यो, ‘चरेस ! कहाँबाट ल्याइस् ?’ तर उसले मरिकाटे बताएन । उल्टै ‘जहाँसुकै फलोस् फल खान पाए भएन र ?’ भन्दै सलाई कोर्नतिर लाग्यो ।


Advertisment

शुरूमा आफैंले २–४ सर्को तानेर गोपाललाई दियो । गोपालले त्यसअघि चरेसको नाम मात्र सुनेको थियो, खाएको थिएन । सोझै नकार्दै भन्यो, ‘अहँ म त खान्न तिमी खाऊ ।’ 

उसले गोपालको कुरा सुन्नै चाहेन । मुस्कुराउँदै भन्यो, ‘एक पटक तानेर त हेर मजा आउँछ । यस्तै यात्रामा त खाने हो नि ! अघिपछि त म पनि कहाँ खान्छु र ?’

सायद ‘संसर्गजा दोष गुणा भवन्ति’ भनिएको यसैलाई हुनुपर्छ । उसकै लहैलहैमा लागेर गोपालले पनि १–२ सर्को तान्यो । 

हिजो आज सार्वजनिक यातायातमा धुम्रपान गर्न पाइन्न क्या र ! सरकाले नै त्यस्तो नियम बसाए जस्तो लाग्छ तर त्यतिबेला त्यस्तो थिएन । प्रायः सबै यात्री चुरोट–बिँडी तानिरहेका हुन्थे । केही यात्री नखाने पनि हुन्थे र विरोध पनि गर्थे तर बहुमतको अगाडि कसको के लाग्ने ? अल्पमतलाई पेल्नेहरूको कमी अहिले त छैन भने यो त थियो उस जमानाको कुरा । 

चरेस तान्ने बित्तिकै गोपाललाई एकछिन रिँगटा लागे जस्तो भएको थियो । त्यसपछि के भो उसैले थाहा पाएन । 

करीब १२ बजेतिर नारायणघाट आएर बस रोकिएको रहेछ खाना खानका लागि । साथीले बोलाएपछि ब्युँझियो र नजिकैको होटलमा छिर्‍यो हल्लिँदै तर खाना भने कति खायो पत्तो पाएन । खाना दिने भाइले कति पटक थप्यो, त्यो पनि थाहा भएन । बिस्तारै दिन छाड्यो । गोपाल माग्थ्यो ऊ हुन्छ भन्दै जान्थ्यो र उतै हराउँथ्यो । गाडीले यात्री बोलाउन थाल्यो हर्न थिचेर । विचरा गोपाल के गरोस् पेट भरिएकै थिएन । साथीका निम्ति बलै तानेर बसमा खोच्नुको विकल्प थिएन ।  

त्यति बेलासम्म सायद पिरो र अमिलोले होला गोपालको नशा केही उत्रिसकेको थियो तर भइदियो के भने बस छुट्नासाथ साथीले पुनः अर्को खिल्ली सल्कायो र १–२ सर्को तानेर उसलाई पनि दियो । गोपाल पनि के कम ? अब त उसले पनि स्वाद पाइसकेको थियो । २–३ सर्को मज्जैले तान्यो । त्यसपछि भने गोपाललाई अलि बढी नै भयो । एकैछिनसम्म त गाडी गुडेको थाहा पाएको थियो, त्यसपछि भने गडबड नै गडबड !
 
बस कहिले झ्वाम्म त्रिशूलीमा खस्थ्यो, कहिले ढड्याम्म पहरोमा ठोकिन्थ्यो । प्रत्येक पटक गोपाल लौ मार्‍यो भन्दै चिच्याउँथ्यो तर सुन्ने कसले । हुन सक्छ उसलाई कराएको जस्तो लागेको मात्र पो थियो कि ? यस्तै–यस्तै विपत्तिको सामान गर्दै उसलाई मुग्लिन आइपुगेकोसम्म हेक्का छ, त्यसपछि कहाँ पुग्यो र के भयो ? पत्तो पाएन ।

ब्युँझिँदा आफूलाई काठमाडौंको पुरानो बसपार्कमा पायो । त्यो पनि निकैबेर नियालेर हेर्दा मात्र थाहा पाएको हो । पहिले त कहाँ हो कहाँ जस्तो लागेको थियो । समय भने नजिकैको घण्टाघरले संकेत गरेको थियो १२ बज्यो भनेर । झोलातिर हेर्‍यो केही देखेन । खल्ती छाम्यो त्यो पनि भेटेन । कुन सट्को कुनै सज्जनले झोला र पैसाको समेत १२ बजाइसकेका रहेछन् । नचाहिँदो भाउँतो गरेपछि फल नभोगी कहाँ सुख पाइँदो रहेछ र ?

उता साथी भने अहिले पनि घुरिरहेको थियो । उसले आत्तिँदै बोलायो र आफ्नो हालत बतायो । ऊ पनि हो र भन्दै उठेर खल्ती छाम्न थाल्यो । उसको पनि सँगसँगै हालत खराब भइसकेको रहेछ । न साथको झोला भेट्यो, न खल्तीको पैसा । 

अब पर्‍यो फसाद ! के गर्ने ? साथमा दुवैसँग १ पैसा छैन । कामका लागि काठमाडौं आएको अन्यत्रै फसाइदियो कसैले साह्रै नराम्रोसँग । त्यसपछि उनीहरू दुःख पाइस् मंगले आफ्नै ढंगले भन्ने पुरानो उखान सम्झिँदै रत्नपार्कतिर लागे । रत्नपार्क त पुगे तर गर्ने के ? काठमाडौंको रत्नपार्कमा कठैवर भन्ने को नै हुन्छन् ?

त्यत्तिकैमा एउटा चमत्कार भयो । त्यतै कतै खुइय गरेर बसिरहेको बेला गाउँतिरका एक पुराना साथी फेला परे । उनी कताबाट आएका थिए र कहाँ जान हिँडेका थिए ? उनै जानून् । गोपाललाई भने साक्षात् भगवान् नै उपस्थित भएका हुन् कि जस्तो लाग्यो ।

गोपालले उनैलाई आफ्नो हालत बतायो र सहयोगको याचना गर्‍यो । उनी रहेछन् अलि बढी नै मनकारी । तत्कालै त्यहीँको होटलमा लागेर खाना खुवाएर त्यसै दिन बेलुकाका लागि बसको टिकट काटिदिए । त्यसपछि राम्रोेसँग जानुहोला है भन्दै बाटो खर्चबापत ५०० रुपैयाँ थमाएर हिँडे । त्यसपछि कता लागे ? पत्तो भएन । गोपालले न कहाँबाट आएका थिए भन्ने थाहा पाएको थियो, न कता हिँडे भन्ने नै थाहा पायो ।

त्यतिबेला गोपालले यो गुन तिर्न त सक्दिनँ तर पैसा भने भेटेको बेला फिर्ता गर्छु है भनेर उनलाई बिदा गरेको थियो तर भेट्न भने अहिलेसम्म पनि सकेको छैन । हुन सक्छ उनीसँगको भेट पनि भाङको नशामा त्रिशूलीमा बस खसे जस्तै पो थियो कि तर उनले सहयोग गरेका भने साँचो थियो । नत्र उनीहरू कसरी हरिवन फर्कन सक्थे र ? गोपालका लागि अहिलेसम्म पनि यो रहस्य–रहस्यमै रहेको छ र सम्भवतः पछिसम्म पनि रहस्यमै रहनेछ । 

त्यस दिनदेखि गोपालले यस्तो नशालु चिजको सेवन कहिल्यै गर्ने छैन भनेर कसम खायो । साथीले के कुन्नि थाहा छैन । किनकि हरिवन छाडेदेखि ती सहकर्मी साथीलाई गोपाले भेटेकै छैन ।

संसारमा नराम्रो कर्म गर्ने मानिसले राम्रो फल पाएको उदाहरण कतै भेटिएको छैन । जस्तो करणी उस्तै भरणी भन्ने त उखानै छ । गोपाल र उसको साथीलाई पनि त्यस्तै भएको छ । हाल उसले के सोचेको छ कुन्नि थाहा छैन तर गोपाललाई भने अहिले पनि त्यसलाई सम्झिँदा कस्तो कस्तो लाग्ने गरेको छ । 
 

जेठ २४, २०८१

शब्दाङ्कुर प्रकाशन र वर्तमान कविता समूहको आयोजनामा विश्व वातावरण दिवस (पर्यावरण दिवस)को अवसर पारेर  हरित काव्य गोष्ठी सम्पन्न भएको छ । बुधवार पशुपति क्षेत्रको किरातेश्वर मृगस्थलीस्थित सत्य सनातन बाबाको कुट...

चैत ३०, २०८०

लेखक एवं पत्रकार अखण्ड भण्डारीको उपन्यास ‘बोरा’ विमोचन भएको छ ।  अन्नपूर्ण पोस्ट दैनिकका प्रधान सम्पादक भण्डारीको ‘बोरा’ उपन्यास शुक्रवार काठमाडौंमा आयोजित कार्यक्रममा विमोचन गरिए...

बैशाख २९, २०८१

केही सयमअघिको कुरा हो । तिनताका गोपाल एक प्रतिष्ठित छापामा सम्पादकीय नेतृत्वमा थियो । प्रातःकालीन भ्रमण उसको दैनिकीमा पथ्र्यो । प्रत्येक दिन बिहान एकाध घण्टा घुम्थ्यो र खाना खाएर अफिस जाने गर्थ्यो । यसो गर्नुका दु...

बैशाख ७, २०८१

दिवंगत साहित्यकार प्रकट पङ्गेनी (शिव) का प्रकाशन हुन बाँकी कृति गण्डकी प्रज्ञा–प्रतिष्ठानले प्रकाशन गरिदिने भएको छ ।  प्रतिष्ठानका कुलपति सूर्य खड्का विखर्चीको अध्यक्षतामा बिहीबार बसेको बैठकले गजलकार ...

बैशाख २१, २०८१

‘जब टेक्छु  यो लमतन्न राजमार्ग  टेकेँ जस्तो लाग्छ – आपाको आङ चालिस बसन्तअघि लक्का जवान हुँदा  गिट्टि सपनाको अलकत्रा घोलेर  बनाएका थिए रे आपाले यो मार्ग’ बीस बस...

जेठ ५, २०८१

सू ब्रिजम्यानद्वारा लिखित ‘द सीक्यू एज’ पुस्तक सार्वजनिक गरिएको छ । काठमाडौंमा आयोजित एक कार्यक्रममा लेखिका सू​को उपस्थितिमा पुस्तक सार्वजनिक गरिएको हो ।  अन्तर्राष्ट्रिय प्रकाशन ‘फो...

दृष्टिकोण

दृष्टिकोण

साउन ५, २०८१

गीतामा कृष्णले भनेका छन्– ‘जे भएको छ राम्रै भएको छ, जे हुनेछ राम्रै हुनेछ ।’ सुन्दा आश्चर्य लाग्न सक्छ, यस्तो कसरी हुन्छ ?  हुन सक्छ, कसैको विवाह हुँदैछ राम्रै भयो । घरगृहस्थी बन्नेछ राम्...

कांग्रेस–एमाले समीकरण : संकटमा एकसाथ, नीति–एजेन्डका आधारमा प्रतिस्पर्धा

कांग्रेस–एमाले समीकरण : संकटमा एकसाथ, नीति–एजेन्डका आधारमा प्रतिस्पर्धा

साउन २, २०८१

जनमतप्राप्त पहिलो र दोस्रो दलबीचको सत्ता समीकरण सोमबारदेखि औपचारिकरूपमा अघि बढेको छ । पहिलो दलले सरकार चलाउने र दोस्रो दल प्रमुख प्रतिपक्षमा रहने सामान्य संसदीय अभ्यास हो । संसदीय इतिहासमा पहिलो र दोस्रो...

भगवान् भेटिने सूत्र

भगवान् भेटिने सूत्र

असार २९, २०८१

भगवान्‌का कुरा गर्ने धेरै छन् तर भगवान् कस्ता हुन्छन् त्यो भने कसैलाई पनि थाहा छैन । भगवान् कस्ता हुन्छन् भनेर सोध्ने हो भने शायद सबै निरुत्तर नै रहने छन् । हदैभए भगवान् भगवान्जस्तै हुन्छन् भन्नेसम्म फेला पर्ला...

x