• प्रकाशचन्द्र खतिवडा
   

नियति                    

कुख्यात गुण्डाहरू 
आग्लो भाँचेर घर भित्र पसे 
र चहारे कोठा चोटा । 
समय चिच्याउन खोज्यो 
धुरीबाट हतासले
पेस्तोल तेर्साइयो 
छाती अगाडि
नबोल्ने संकेत गर्दै 
हातपाउ बाँधेर लडाइयो कुनामा । 
गुण्डाहरूले 
साउती गरे एकापसमा
र बाकस फुटाए 
जति थियो बहुमूल्य चिज 
रित्याएर खल्ती भरे । 

समय शून्यवत भयो 
एउटा पेस्तोल तेर्साएर 
ढोका अगाडि बस्यो 
र अरू पल्लो कोठा गए । 
चित्कार सुनियो 
अइया......
खाटबाट गरल्याम्म 
आवजसहित केही चिज खस्यो । 

अन्धकार रात 
सुई..सुई 
एकोहोरो मौन थियो 
र नजिकै बहिनीको छातीमा 
गोलीको निशानी थियो । 

नियतिको क्रुर अत्याचार 
समयका पीडाहरूमा 
आमाको लाश 
संघारमा 
लम्पसार लडेको थियो । 

खोलाहरू 

खोलाहरू अविरल बगिरहे 
बगिरहें म किनार भएर दगुर्दासम्म 
फुटेका छन् अहिले मन भित्रै भङ्गलाहरू
साँघु भएर कोही आएन 
खोलामै डुबेका छन संकल्पहरू । 

खोलाहरूले चिर्दै गए पहाड 
चिर्दै गए मुटुका प्रत्येक कोठाहरू 
विना रगत धड्की रह्यो मुटु 
म रगत दिन्छु कसैले भनेन 
आगोसँग जल्दै गएका छन्
मनका विश्वासहरू । 

सहयात्रीहरू हराए 
खोलमा छन कि भनेर खोज्दै छु 
कोलम्बसको अमेरिकाको दिनबाट 
समुद्रको किनारै किनार 
बगरहरू भएर । 

खोलाहरू वर्षामा उर्लिरहे 
उर्लिरहे मनलाई बगाउँदै लैजान 
अहिले बगरमा उभिएको छु कठिनले 
सहयात्रीहरू कसैलाई भेटिनँ 
साथीहरू मलाई बचाऊ 
कठिनले घस्रँदैछु किनारतिर । 

खोलाहरू अविरल बगि नै रहे 
मलाई हुत्याउँदै बगाउन 
म किनारमा तैरिएको छु 
समाऊ 
बाँच्ने रहर पलाएको छ 
म खोलाहरूसँंग लुकामारी खेल्दै 
गुमेको समय फिर्ता खोजिरहेछु ।  

सुन्दरहरैँचा–०६, दुलारी, मोरङ्ग