०३ साउन २०८३, आइतबार
उघ्रँदो रहेछ मन
सम्बन्ध छियाछिया भएपछि
निभ्दो रहेछ प्रेमको दियो
प्रेमको परिभाषै नबुझेपछि ।
मैले त मन पेट दिएकै थिएँ
तिम्रो मायामा पग्लेर म
जिन्दगीको मीठो गीत गाउँदै
नदीजस्तै बगेकी थिएँ ।
आकाशको तारा खसाल्छु भन्थ्यौँ
मबिना जीवन
अधुरै रहन्छ भन्थ्यौँ
गाढा प्रेम अङ्कुराएको छ
प्रेमलाई झ्याङ्गिन दिनुपर्छ भन्थ्यौँ ।
तिम्रा कुरालाई सदर गर्दै
प्रेमका नौकामा मैले शयर गर्न खोजेपछि
एकाएक तिमी उतर्सियौँ
मलाई मूलबाटोमा अलपत्र छोडेर
तिमी चोर बाटोमै हरायौँ ।
मैले ठानिनँ
तिमी निर्घिनी छौँ
तिम्रो निर्घिनी पन देखेर
म विस्मित बनेकी छु
मलाई तिम्रो उपयोगवादी दर्शन मान्य थिएन
जुन बेला तिमी मेरो समीपमा थियौँ
मैले हठात् निर्णय लिन नसक्दा
तिमीले मलाई दुई कौडी बनाएर छोड्यौँ ।
म प्रताडित छु भन्ठानेर
तिमीले तिघ्रा नठटाए हुन्छ
म व्यूँझने छु
सूर्यको प्रकाशसँगै
रक्तिम आभा बोकेर
म दु:खित् छैन
पश्चाताप छ अलिकति
तिम्रो मायाको नौटंकी देखेर ।
मैले नयाँ यात्रा थालिसकें
यात्रामा भेट भएछ भने
जिन्दगीको हिसाब किताब मागौँला
तिम्रो बदनियत खुलासा भएपछि
तिम्रो अनुहारमा कालो पोतिएको छ
तिम्रो रुप नरपशुजस्तै छ
विवेकहीन सिंह भै गर्जन्छौँ
तिमी पापको कुण्डले भरिएका छौँ (यदि पाप धर्म छ भने)
धर्म गुमाएर ।
तिमी पश्चातापले जलेको हुनु पर्ने
तिमीलाई कोरले समातेर
अङ्गभङ्ग हुनु पर्ने
जब पानी माग्छौँ तिमी
तिमीलाई तुरुक्क पिसाब दिनु पर्ने
म यति क्रूर बनेकी छु
क्रूरताको सीमा छैन
ओ महाशय !
तिम्रो शरीर बध गरी
चोक्टा चोक्टा लुछ्नु पर्ने ।
सुन्दरहरैंचा –०६, दुलारी, मोरङ
